Amortyzacja budynków i lokali niemieszkalnych

Działalność gospodarcza w momencie jej zakładania jest obarczona wieloma kosztami przy jednoczesnym braku dochodów, dlatego wielu początkujących przedsiębiorców skłania się ku wynajmowi lokalu. Z upływem czasu i rozwojem firmy pojawiają się szersze możliwości finansowe, a zakup własnych budynków przeznaczonych pod działalność przedsiębiorstwa nie stanowi już tak dużego problemu, jak w początkowej fazie. W przypadku zakupu środków trwałych, w tym budynków, wpisywanie w koszty nie przebiega standardowo (zakup nie jest jednorazowo odpisywany w koszty), a dokonuje się ratalnych odpisów, tzw. odpisów amortyzacyjnych.

Rodzaje amortyzacji

Amortyzacja budynków i budowli dokonywana jest według jednej z dostępnych metod. W zależności od przyjętej metody amortyzacji, zmienia się okres i długość odpisywania zakupu w koszty. Podstawową, stosowaną metodą jest amortyzacja liniowa. W niektórych przypadkach można stosować metodę indywidualną lub stawkę podwyższoną. Przy zakupie budynków nie można stosować amortyzacji jednorazowej, ani amortyzacji metodą degresywną.

Na czym polega amortyzacja metodą liniową

Odpis przy zastosowaniu metody liniowej jest dokonywany w równych ratach i rozpoczyna się od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji.

Wartość miesięcznych rat jest odpisywana w koszty firmy aż do momentu, gdy suma odpisów amortyzacyjnych nie zrówna się wartością początkową zakupionego budynku, czy lokalu firmowego.

Wysokość odpisów w amortyzacji liniowej

Stawki amortyzacji są ustalone w „Wykazie stawek amortyzacyjnych dla podstawowych grup lokali (budynków). Wynoszą:

  • 2,5% dla lokali (budynków) niemieszkalnych,

  • 1,5% dla lokali (budynków mieszkalnych.

Kiedy można stosować podwyższoną

Zgodnie z art. 22i i ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT oraz art. 16i ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, jeżeli budynek jest używany w warunkach pogorszonych lub złych, podatnik może podwyższyć podane w Wykazie stawki amortyzacyjne.

Stawkę amortyzacji można podwyższyć o:

  • współczynnik nie wyższy niż 1,2 – przy warunkach pogorszonych,

  • współczynnik nie wyższy niż 1,4 – przy warunkach złych.

Złe lub pogorszone warunki używania budynków

Za pogorszone warunki używania budynków uważa się używanie ich pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu.

Za warunki złe uważa się używanie tych budynków pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza, gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Podobnie, uznaje się za złe warunki, gdy budynki używane są pod wpływem  silnego działania na budynek niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.

Stawkę podwyższoną można zastosować poczynając od miesiąca następującego po miesiącu, gdy zaistniały przesłanki do takiej zmiany.

Indywidualna stawka amortyzacji budynków i lokali innych niż niemieszkalne

Indywidualną stawkę amortyzacji stosuje się dla lokali i budynków innych, niż mieszkalne, używanych bądź ulepszonych, a wprowadzonych do ewidencji po raz pierwszy.

Stawka indywidualna jest możliwa do zastosowania wyłącznie przed przyjęciem do użytkowania.

Które budynki i lokale kwalifikują się jako używane? Są to takie budynki, które były użytkowane prze co najmniej 60 miesięcy, a przedsiębiorca stosujący stawkę indywidualną jest w stanie to wykazać.

Budynki i lokale są uznane za ulepszone, gdy przed ich wprowadzeniem do ewidencji poniesiono wydatki na ich ulepszenie w wysokości co najmniej 30 proc wartości początkowej tych budynków.

Przedsiębiorca może ustalić indywidualną stawkę amortyzacji w wyżej opisanych sytuacjach pod warunkiem, że okres amortyzacji nie będzie krótszy niż 10 lat. Maksymalna stawka przy tak ustalonym minimalnym okresie amortyzacji wynosi 10 proc.

Indywidualna stawka amortyzacji budynków i lokali niemieszkalnych

Jednocześnie, dla budynków i lokali niemieszkalnych okres amortyzacji nie może być krótszy niż okres będący różnicą  40 lat i liczby lat, które minęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych.

Przykład:

Budynek wybudowany i oddany do użytku w maju 2000 r., zakupiony i wprowadzony do ewidencji środków trwałych w lutym 2016 r. Okres, który minął od daty wybudowania to 16 lat i 9 miesięcy. Do ustalenia okresu amortyzacji indywidualnej uwzględnia się liczbę lat (bez miesięcy). W tym przypadku okres ten wyniesie 40 lat – 16 lat = 24 lata. Stawką, którą można przyjąć to 4,2%, a amortyzacja będzie trwała przez 24 lata.

Podstawna prawna

  • Ustawa z dnia 26 lipca1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 361)

  • Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Tekst jednolity: Dz.U. 2014 poz. 851)

Related Posts

11 marca 2019

Zmiany w PIT w 2019 roku

Leave A Reply